Denvis & The Real Deal treden op in café Moeke Vaatstra in Zuidwolde.
Bezetting
Denvis Grotenhuis: zang, gitaar
The Real Deal: overige instrumenten
Over de band
Zanger, gitarist en tekstschrijver Denvis, ook bekend als Denvis Wankalot, is het pseudoniem van Dennis Grotenhuis (1972). Hij zingt bij de Eindhovense rockband The Spades maar geeft ook solo-optredens. Momenteel treedt hij op met z'n nieuwe begeleidingsband, The Real Deal.
In 2006 bracht Denvis zijn eerste soloalbum Comin' Home uit waarvoor hij acht van de elf nummers zelf schreef. Over Comin' Home schreef KindaMuzik: "Het solodebuut op het geweldige Rosa Records is eigenlijk even rauw als de herrie van The Spades, zij het dat het grauwe stadsleven verruild is voor de ingetogenheid van het (Amerikaanse) platteland. Als de Hollandse Howe Gelb rammelt deze verloren zoon uit Brabant er lustig op los."
In 2008 bracht hij met The Spades het album Above The Law & Below The Belt uit via zijn eigen label "Drugmoney Records".
In 2009 verscheen Denvis, Een Rockroman, een boek van Leon Verdonschot op basis van het leven van Denvis. Verdonschot en Grotenhuis werkten eerder samen aan onder andere De Nationale Wetenschapsquiz.
In 2010 staat Denvis samen met Leon Verdonschot en Nico Dijkshoorn in het theater met de voorstelling Ook voor vrouwen!. Daarnaast is hij een van de portretten die Michael Laub presenteert in de voorstelling Portrait series Rotterdam. Ook maakte hij ter gelegenheid van Sinterklaas een kindervoorstelling getiteld De pepernotenfabriek.
13 oktober 2010 verscheen de tweede plaat met z'n muzikale maten The Real Deal: Join The Circus. De pers was enthousiast: "Mede dankzij hen is er nu Join the Circus, een mooie mengelmoes van folk, blues, rock en een vleugje country." (KindaMuzik.net) "Denvis And The Real Deal weet hoe om te gaan met de Amerikaanse muziekgeschiedenis en brengt die met de volste overtuiging." (nu.nl) en "Een feestje, deze plaat. Uit Join The Cirscus spreekt levenslust, plezier en lef. Duizendpoot Denvis lapt het hem." (altcountry.nl)
JB's BluesCrew treedt op in het dorpshuis Ruischerbrug
Bezetting
John Brouwer: vocals en mondharmonica
Eric 'Halfnote' Davidse: gitaar
'Pluckin' Hen Schreurs: bas
Frans 'Rhythm' Clerx: drums
Over de band
De viermans JB's BluesCrew heeft met hun recht-voor-z'n-raap bluessound de laatste jaren in het live-circuit een goede naam opgebouwd en trakteren het bluespubliek in kroegen en op festivals op sets vol pittige en swingende traditionals en eigen werk.
Tijdens hun 2010 Mississippi Delta Juke Joint Tour wisten zij ook het Amerikaanse publiek in Memphis, Clarksdale, New Orleans en St. Louis voor zich te winnen.
Inmiddels heeft de band twee cd's uitgebracht die enthousiaste kritieken kregen. In juni 2006 verscheen Live at the Plevuus, een live-cd met werk van bekende bluesmuzikanten als Junior Wells, Little Walter, John Mayall en Kim Wilson. Mumbo Jumbo, met overwegend eigen werk van gitarist Eric Davidse, kwam uit in mei 2008.
Over hun optreden in cultureelcentrum ‘de Wieksjlaag” in Helden-Beringe tijdens het tiende Bluestraffic Goes Live – festival schreef de pers: "Zij doen dat voortreffelijk door hun eigen werk te combineren met goed gespeelde covers. Chapeau vooral voor hun eigen werk dat ontzettend goed klinkt, ruig en pittig. Dat geldt overigens ook voor het coverwerk zoals het prima utgevoerde ‘Wait On Time’ van Kim Wilson. In een optreden van rond een uur geeft JB’s Bluescrew een prima visitekaartje af. Zij onderstrepen met dit optreden eens te meer dat ze een echte ‘live’ band zijn."
Ad Vanderveen en Kersten de Ligny spelen in café Molenzicht in Thesinge
Bezetting
Ad Vanderveen: zang & gitaar
Kersten de Ligny: zang
Over de band
Ad Vanderveen is een gerenommeerd singer/songwriter in het genre dat we tegenwoordig 'Americana' noemen: een mix van folk, rock en country. Amerikaanse rootsmuziek. De geboren Hilversumer met Canadese roots is een echte musicians musician - z'n collega's lopen met hem weg en laten het niet na hun bewondering voor hem onder stoelen of banken te steken.
Hij ontwikkelde door de jaren heen een eigen stijl, geworteld in de traditie van de troubadours uit de 60/70 jaren (Bob Dylan, Neil Young, Townes van Zandt) en hun voorgangers Woodie Guthrie en Hank Williams. Een rijk geschakeerde stijl die soms akoestisch is - zoals de nummers die hij solo of met z'n partner Kersten de Ligny brengt -, soms ruig elektrisch met z'n band The O'Neils - geïnspireerd op het luidere werk van 'Neil' Young.
Inmiddels staan er zo'n 16 solo cd's en verschillende projecten met anderen op z'n naam. Zo werkte hij onder meer met Al Kooper, Al Perkins, Leland Sklar, Herman Brood, Flaco Jimenez, Iain Matthews, Eliza Gilkyson, Eric Andersen, David Olney, om maar een paar namen te noemen.
Op zijn nieuwste plaat Days Of The Greats zingt hij over thema's als opgroeien in de American Dream, jeugdherinneringen en roots in Canada, helden in de muziek en daarbuiten (o.a. een tribute aan Clint Eastwood), de strijd om het bestaan als muzikant, ouder worden en zijn, leven voor de Muze en natuurlijk; de Liefde. De songs op deze plaat hebben alle een klassiek karakter; een kwaliteit van iets dat altijd al bestaan heeft en altijd zal blijven bestaan.
Remmelt, Muus & Femke spelen in café Molenzicht in Thesinge
Bezetting
Hugo Remmelt: vocal & acoustic guitar
Thijs Muus: vocal, acoustic guitar, harp & footstomp
Femke Japing: vocal & acoustic guitar
Over de band
Hugo Remmelt en Thijs Muus zijn twee Haagse singer-songwriters die hun mengeling van rock, blues, soul, funk, folk, Americana en Neil Young akoestisch uitvoeren. Thijs Muus (Easy Meat) ziet Hugo Remmelt solo optreden in De Paap in Den Haag. Een paar weken later speelt hij tijdens een sessie mee op gitaar. Het levert enthousiast reacties op en niet lang na de sessie doet het duo een eerste optreden in De Sater te Leidschendam. Als zijn band Easy Meat er een tijdje mee stopt concentreert Thijs Muus zich volledig op Remmelt & Muus. Ze verwerven met hun optredens een stevige live reputatie.
Na 1998 werd het duo af en toe vocaal versterkt door de prachtige stem van Femke Japing. Niet veel later werd het duo definitief een trio. Hun debuut cd Hugo Remmelt & Thijs Muus werd in 1999 door een collectief van Haagse popjournalisten verkozen tot beste Haagse cd van dat jaar. Op hun tweede cd, Bridging the Gap, is de stem van Femke veel prominenter aanwezig. Met de komst van dit album braken ze definitief door bij muziekminnend Nederland.
Er volgen vele succesvolle optredens: Vondelpark, Crossing Border, Diligentia, Haagse Koninginnenach, Elastiekfestival, de Parade, Oerol, Schollenpop, Noorderzon, Folkwoods, Poorterij, Stadstheater Zoetermeer en ook live op de radio: 2 metersessies (NPS) van Jan Douwe Kroeske, KRO's Country corner, Avro's weekendcafé, NCRV's Volgspot, Neil Youngfanclubdag, 2meter KinkFM, KRO's American Connection en VARA's Geen Tijd.
Een muziekcriticus schrijft over een optreden: "Het trio opent het concert met twee stuks oudere werken die we kennen van hun debuutalbum. Meteen valt op dat de enorme dynamiek van de close harmony vocals, in het kleine achterzaaltje, voor een kippenvel gevoel zorgt. Ik zal niet teveel lullen anders lul ik meer als dat de liedjes duren kondigt Thijs Muus alvast aan voordat hij inzet voor het uitgesponnen en zeer appetijtelijke I Feel. Bij dit liedje kom ik er niet omheen om een vergelijking te trekken met Crosby, Stills, Nash & Young. Remmelts stem is er een zoals we die kennen van Almost Cut My Hair (David Grosby) en Muus en Femke romen dit sterk af met een soort van Buffalo Spingfield aroma die het vijftig koppige publiek erg goed smaakt. Muus komt met een luguber verhaal over een onlangs uitgezonden TV documentaire over The Bobyfarm. Even later sluit, de ode aan de Amerikaanse dinosaurus van Canadese afkomst, Old Man naadloos aan. Remmelt introduceert het door Femke Japing geschreven protestliedje Who Decides. Ik heb daar niets aan toe te voegen zegt Femke en siert daarna de zaal met haar prachtige passionele stemgeluid. Na de break raken we even de draad kwijt want Remmelt, Muus & Femke laten veel nieuw werk horen. Kennelijk zit er veel moois in het vat want liedjes als Wishin, I Wonder en One Way maken grote indruk."
Taneytown treedt op in café Moeke Vaatstra in Zuidwolde
Bezetting
Edwin Jongedijk: leadvocals, guitar
Joost Prinsen: guitar, harmonica, vocals
Benjamin Vernooij: piano, organ, accordion, vocals
Martin Wieringa: bass, harmonica, vocals
Niek Stok: drums, percussion, vocals
Over de band
Taneytown is een uitstekende americana band. De juiste ingrediënten zijn er: een uitgesproken eigen visie op rootsmuziek, goede teksten, een prima zanger en meeslepende liedjes. De band komt uit Oost Groningen. Hun muziek is een geheel eigen stoofsel van traditionele country en de ruwere americana-varianl waarbij de donkerbruine stem van Edwin Jongedijk en de bedachtzame gitaarpartijen van Joost Prinsen voor een constant broeierig sfeertje zorgen. Daar komt bij dat de teksten prachtige verhalen zijn over de veranderingen op het platteland, nachtelijke autoritten en ontspoorde liefdes. Dit zijn liedjes waar een weidsheid uit spreekt zoals alleen een plattelander die kan maken. Of hij nu in Groningen woont of in Amerika. Het kan gek lopen in een muzikantenleven. Nadat deze Noord Nederlandse groep vrienden besloot om samen muziek te gaan maken kozen ze een nummer van hun favoriete album als bandnaam. Taneytown, van het album El Corazon van de Amerikaanse singer/songwriter Steve Earle.
Het in eigen beheer uitgebrachte debuutalbum uit 2006 is lovend ontvangen. Zo schreef het Belgische Rootstime: "De kwaliteit van de songs is van een onwaarschijnlijk hoog niveau. Dit album is een klassieker in het genre?" en Real Roots Café verwoordde het zo: "Hoe Amerikaans kan een Nederlandse band klinken?". Nu, vier jaar en drie Amerikaanse tours later, hebben ze een rotsvaste vriendschap opgebouwd met het stadje waar Steve Earle over zong en tekenen ze een platencontract met het kwaliteitslabel Corazong. Toch bijzonder dat de naam van dit label vrijwel identiek is aan het album van Steve Earle, waar het nummer op staat waar de band hun naam aan ontleende.
Zanger Edwin Jongedijk noemt het allemaal een zeer plezierige samenloop van toevalligheden: "Door de keuze voor de naam Taneytown kwamen we in contact met een inwoonster van het stadje Taneytown die ons via internet vond. Dat contact is uitgegroeid tot drie tours naar Amerika en een hechte vriendschap tussen ons en de stad. Vervolgens kwamen we in contact met het Corazong label, dat gecharmeerd was van onze sound en precies bleek te passen in dat wat we doen en de ambities die we hebben. Het is hét Americana label in Nederland met een stevige basis in de VS en een indrukwekkende portfolio. Ineens zijn we collega's van muzikanten als Willie Nelson, Patricia Vonne, Julian Sas, Krista Detor en Twilight Hotel."
Het nieuwe album East of Everything geeft zorgvuldig weer waar de band op dit moment voor staat. De teksten zijn persoonlijk en direct. De intense samenwerking tussen Edwin Jongedijk en Joost Prinsen hebben duidelijk hun vruchten afgeworpen. Het album werd in Revolver Magazine met 5 uit 5 sterren beloond. Evert Wilbrink (Corazong): We blijven nieuwe artiesten tekenen want er is en er zal altijd een markt zijn voor kwaliteitsmuziek. Daar richt CoraZong zich op middels elkaar aanvullende activiteiten als CD releases, music publishing en boekingen. En Taneytown's nieuwe album "East Of Everything" past precies in dat concept".
Taneytown bestaat nu zo'n twee jaar als Americana/rootsrock band. De muzikanten komen uit het noordoosten van Nederland. Naast eigen werk speelt Taneytown covers van o.a. Bruce Springsteen, Steve Earle, Reckless kelly, Jack Ingram en meer.
Swamp treedt op in het dorpshuis Ruischerbrug
Bezetting
Tjitte Knol: zang, gitaar, Louisiana rubboard, percussie
Marius Bos: accordeon, achtergrondzang
André van der Werf: basgitaar, achtergrondzang
Jeroen Bos: gitaar
Bob Philipse: slagwerk, percussie
Over de band
De Nederlandse groep Swamp heeft zich ontwikkeld tot een van de meest toonaangevende Europese bands waar het gaat over een geheel eigen interpretatie en mix van Cajun, Zydeco, Tex Mex en aanverwante muziekstijlen. De Groep speelt met veel succes op grote en ook kleine podia in binnen- en buitenland (o.a. Duitsland, Denemarken, België, Zwitserland, Oostenrijk etc.). Ze presenteren hun muziek met veel enthousiasme en worden door het publiek vaak en veelvuldig teruggeroepen. Een optreden van de band staat garant voor een Hot-Pepper Louisiana night!
In 1996 richt Marius Bos samen met zanger Leon van der Weiden de Cajun, Zydeco en Tex-Mexband Swamp op. De groep brengt in 1995 en 1996 demo's uit met onder meer opnamen uit het radioprogramma Muziekmelange van Hanneke Kappen. Swamp wordt aangevuld met gitarist Cor Többen (ex-Harley Jay) en bassist Han Vos. Als Van der Weiden wegens ziekte moet afhaken wordt zijn plaats overgenomen door Tjitte Knol. Aangevuld met drummer Joop Mols (ex-Social Security en I Spy) speelt Swamp op podia en grote festivals als Bevrijdingspop, het Oerolfestival, De Parade en in het Vondelpark Openluchttheater. In het voorjaar van 1998 neemt Swamp een eerste album op in de Sing Sing Studio's van Milan Ciric te Metslawier. Op de plaat wordt Spaans-, Engels- en Franstalige tex-mex, cajun en zydeco gemengd met blues.
In de eerste week van april 2000 verschijnt het tweede album Bayou and Beyond. De plaat verhaalt over een muzikale rondreis rondom Lousiana, Texas, Haïti en Venezuela. Bayou and Beyond is opgenomen in Nieuw Spitsbergen in het Groningse Zuidbroek en door de band geproduceerd samen met Willem Coenen. Jelmer Dijkstra heeft plaats gemaakt voor bassist André van der Werf, maar is nog wel te horen in het nummer Parlez Nous à Boire. Ook bassist Richard Has en gitarist Lex Koopman leveren bijdragen op de plaat. Na het overlijden van Joop Mols (31 december 2000) neemt Bob Philipse de drums en percussie over.
Swamp treed veel op in de volgende samenstelling; Tjitte Knol: zang/gitaar/rubboard/percussie; Marius Bos: accordeon/zang; André van der Werf: basgitaar/zang; Lex Koopman: gitaar/zang; Bob Philipse: drums/percussie. In het najaar van 2003 verlaat Lex Koopman de groep en gaat verder als singer/songwriter. Jeroen Bos komt de groep versterken op gitaar. In de winter van 2005/2006 neemt Swamp het derde album Voyage d'Amour op. De plaat komt uit in augustus en bevat covers waaronder bewerkingen van traditionals en muziek uit de film Desperado.
Slechts vier jaar was Marius toen hij begon met het spelen van de accordeon. Al na twee jaar speelde hij op trouwpartijen en op diverse voorstellingen van de plaatselijke accordeonclub. Toen Marius als twaalfjarige in de schoolband van het (Stads)kanaalster lyceum speelde heeft hij de accordeon tijdelijk vaarwel gezegd en de basgitaar opgepakt. Na een periode van veel spelen in een regionale dans en showorkest stapte hij over naar de popmuziek. Hij speelde eind jaren zestig, begin jaren zeventig op diverse festivals, en ook landelijk timmerde hij aan de weg met de legendarische groep "Child of Nature" uit het Drentse Grolloo.
Marius speelde van 1976 tot 1978 in de Oost Groningse formatie "Hottime Band". Toen deze groep ophield te bestaan is hij verhuisd naar het Westen van Nederland en heeft daar de accordeon weer opgepakt. In 1990 startte hij samen met Martin Verheijen (Zang) de Zaanse formatie "Hot Boudin" (Cajun Zydeco en Tex Mex), welke in 1992 werd doorgestart als "Zydeco Train". Ten slotte richtte Marius, samen met Leon van der Weiden van Zydeco Train (Zang), in 1996 de huidige groep "Swamp" op.
Tjitte Knol zingt vanaf zijn zevende in diverse koren. Als vijftien jarige ontdekt hij ook de gitaar om vervolgens geen instrument onaangeroerd te laten. Eind tachtiger jaren maakte Tjitte Knol als zanger gitarist deel uit van de Caribische muziekgroep Deco Deco. Begin negentiger jaren brachten zij een LP uit met als titel "Soca Makamba".
JW Roy en BJ Baartmans treden op in huiskamercafé ’t Jopje in Thesinge
Bezetting
JW Roy: zang, gitaar
BJ Baartmans: gitaar
Over de band
JW Roy verrast begin 2008 met een buitengewoon sterk Nederlandstalig album. Magnifieke Nederpop met onmiskenbare rootsinvloeden, variërend van breekbare ballades tot robuuste rockers. Geproduceerd door multi-instrumentalist JB Meijers (De Dijk, Acda en De Munnik, Frank Boeijen, Daryll-Ann, Ellen Ten Damme), die zorgde voor een moderne volle sound, waardoor Roy’s zesde album geknipt lijkt voor veel radio-airplay.
Liefhebbers van het eerste uur zullen de americana-feel van zijn vroegere platen herkennen in ontroerende nummers over de dood van zijn moeder (Tijd) en de dopingperikelen van wielrenner Erik Zabel (Niet alleen), om maar te zwijgen van het vertederende liefdesliedje met Ilse DeLange (Ik weet dat jij er bent). Als vanouds zingt JW over zaken van het hart als vriendschap, trouw en liefde - altijd romantisch, direct en nooit zoetsappig.
Rick de Leeuw heeft vier teksten geschreven, waaronder het door hemzelf voorgedragen gedicht Mijn vriend, dat overgaat in een gloedvol duet van JW en Guus Meeuwis. Beide Brabanders hebben in 2007 nauw samengewerkt aan Hemel nr. 7, het binnen één dag met goud bekroonde album van Meeuwis. Vandaar dat JW inmiddels co-auteur is van liefst twee nummer-1-hits (Tranen gelachen en Proosten).
Jan Willem Roy (1968) start zijn muzikale loopbaan op veertienjarige leeftijd met dorpsvrienden in de rockgroep Sez You. Hij is zanger/gitarist van een heel scala aan bands voordat hij begin jaren negentig Le Roi formeert met de latere drummer van K's Choice. Halverwege de jaren negentig treedt de Brabander voor het eerst nationaal voor het voetlicht als finalist van een singer-songwriters-competitie in het radioprogramma KRO's Country Time.
Samen met toetsenist Roel Spanjers en bassist Kees Spruijt begint JW in 1996 The One Night Band, die verder bestaat uit gitarist Richard van Bergen (momenteel actief in Shiner Twins) en drummer JJ Goossens. Een jaar later verschijnt het debuut 'Round Here, dat wordt onthaald als een rootsplaat van Amerikaanse klasse.
Met zijn One Night Band treedt Roy veelvuldig in het land op. Daarnaast toeren ze diverse malen door de Verenigde Staten. Zo staan ze op het gerenommeerde South By South West-festival in Austin, Texas en geven ze een drietal shows tijdens de Chet Atkins' Musician Days in Nashville, Tennessee. Samen met Ilse DeLange zingt Roy een duet in het populaire tv-programma Heeren van Amstel Live.
Begin 1999 verschijnt Deeper Shades, dat net als het debuut lovend wordt ontvangen. Het bescheiden singlesucces van de southern soul-ballade 6th Street zorgt overal in Nederland voor goed gevulde zalen. Ook het buitenland toont belangstelling, getuige tournees door Duitsland, Zwitserland, Zweden, Denemarken en Schotland.
Begin 2001 besluit The One Night Band er na vijf jaar een punt achter te zetten. JW concentreert zich op het schrijven van nieuw repertoire en zoekt daarbij naar een rauwere sound. In BJ Baartmans vindt hij de geschikte co-producer, terwijl JB Meijers de eindmix voor zijn rekening neemt. Het stevig rockende resultaat heet Keep It Coming ligt voorjaar 2003 in de winkels.
JW wordt op Keep It Coming ondersteund door gitaristen Ruud van den Boogaard (ex-Sez You!) en Eric van Dijsseldonk, bassist Nico Heilijgers en drummer Gabriël Peeters, aangevuld met Roel Spanjers. De meesten van maken ook deel uit van de nieuwe podiumgroep, waarmee hij een jaar lang door Nederland trekt.
In 2003 wordt JW opnieuw uitgenodigd voor het South By South West-festival in Austin. Eenmaal terug in Nederland begint hij ideeën voor een volgend album uit te werken.
Anders dan voorheen gaat JW niet met een volledige band de studio in, maar begint hij alleen met producers Kees Spruit en Gabriël Peeters, waarbij laatstgenoemde als multi-instrumentalist zijn stempel drukt op de arrangementen. Vervolgens nodigt Roy bevriende muzikanten van diverse pluimage uit om een bijdrage te leveren. Zo is er niemand minder van de partij dan Chuck Leavell, al een kwart eeuw de vaste pianist en organist van The Rolling Stones en voorheen actief bij The Allman Brothers Band, Eric Clapton, George Harrison en The Black Crowes.
Het indringende resultaat heet Kitchen Table Blues, een overwegend akoestisch album waarop Roy de blues bezingt, wat hij op zijn eigen onmiskenbare wijze doet in de beproefde Americana-stijl. Onrust, passie, schuld en twijfel vormen de rode draad in deze herstkleurige verzameling verhalen uit het echte leven.
Kitchen Table Blues verschijnt voorjaar 2004, waarna Roy gaat toeren met een nieuwe begeleidingsgroep, die naast Van den Boogaard en Peeters bestaat uit pianist Mike Roelofs en bassist Harmen de Bresser. Bij het opmaken van de balans blijkt Kitchen Table Blues volgens de kenners tot de beste Americana-albums van dat jaar te behoren.
Amper een jaar later komt JW al met Laagstraat 443, vernoemd naar het adres waar het gelijknamige album onder leiding van Gabriël Peeters is opgenomen: het huis van gitarist Ruud van den Boogaard. Hoe kleiner de bezetting, des te beter JW uit de verf lijkt te komen. Toch getuigen de verstilde luisterliedjes wel degelijk van muzikale creativiteit.
Anders dan voorheen zingt JW ditmaal in het Brabants. Naar eigen zeggen kon hij zich In het Engels altijd nog verbergen achter de indirectheid van een ‘vreemde' taal. Nu is er geen vertaalstap meer nodig, niet voor hem én niet voor de luisteraar. Bovendien komt JW door deze taalverandering los van het Americana-idioom: hij kan voortaan alle kanten op.
In 2007 werkt JW nauw samen met Guus Meeuwis. Hij schreef mee aan de meeste liedjes voor diens succesvolle album Hemel nr. 7, waaronder de nummer 1-hits Tranen gelachen en Proosten.
Begin 2008 verschijnt JW Roy, een Nederlandstalig popalbum met Americana-invloeden, geproduceerd door JB Meijers (De Dijk, Ellen Ten Damme, Frank Boeijen Acda en de Munnik), die ook een groot aantal instrumenten bespeelt. Speciale gasten zijn Guus Meeuwis en Ilse Delange, terwijl voormalig Tröckener Kecks-zanger Rick de Leeuw een aantal teksten bijdraagt.
In het kader van de manifestatie Ticket for Tibet verschijnt dat voorjaar de single Als je ooit nog eens terug kan, een bewerking van As ge ooit, een liedje van JW met tekst van Gerard van Maaskkers. De nieuwe versie is een duet van Bart van der Weide (Racoon) en Anneke van Giersbergen (Agua de Annique) met de Tibettaan Loten Namling als speciale vocale gast. De single komt op nummer 1 binnen en wordt met JW als zanger live uitgevoerd bij Pauw & Witteman.
Tijdens de theatertournee Geen wereldtitel vertolkt JW uitsluitend nog Brabants en Nederlands repertoire, begeleid door gitarist BJ Baartmans, pianist Gabriël Peeters, bassist Gerald van Beuningen en drummer JJ Goossens. Opnamen van die intieme concerten resulteren in het warmhartige live-album JW Roy leeft.
Charley Cruz & The Lost Souls treden op in het dorpshuis Ruischerbrug.
Bezetting
Charley Cruz: zang, gitaar
DJ Ciggaar: bas
Jerry Brown: gitaar
Ron Cruz: drums
Over de band
Men neme een goede zanger, een virtuoze (slide) leadgitarist en een goede, degelijke ritmesectie. De kans is dan groot dat je een puike groep muzikanten bij elkaar hebt gebokst. Indien je de uit Dordrecht afkomstige band Charley Cruz & The Lost Souls tegen vorenstaand plaatje aanhoudt, dan ben je wel mal (of erger) om niet te erkennen dat er hier inderdaad van een stel uitstekende muzikanten sprake is.
Aan de vooravond van de presentatie (ergens in januari, ergens in hometown Dordrecht) van hun nieuwste (de 2e) cd gingen de Dordtenaren prima met de weerstanden van de Hommel om. Immers, men heeft daar vanwege overlast een Gemeentelijke verordening aan de broek, en wel in de vorm van een geluidsrestrictie. En dat terwijl, dit volgens zegsman (& drummer) van dienst Ronald Croes, de nieuwe schijf juist een wat stevigere attitude heeft dan het debuut uit 2005, Life On the Edge. Zanger Charley sprak dan ook een paar keer van een veredeld huiskameroptreden.
Het ingetogen spel had geen invloed op de kwaliteit; de aanwezigen kregen een fijn optreden voor de kiezen. Een optreden wat zeker nog pittig genoeg was om bevestigd te krijgen wat Cruz en zijn verloren zieltjes zoal in hun mars hebben. Natuurlijk kreeg men ook een 'inkijkje' in een aantal songs van de nakende release, afgewisseld met werk van de eersteling, zoals That's Why en Dead-End Street. Tevens een werkelijk fraai uitgevoerd een-tweetje met covers: The Weight van The Band en The Witch Queen van Redbone kwamen dan ook goed uit de verf. Charley Cruz en zijn mannen weten simpelweg te boeien, een optreden lang.
The Veldman Brothers treden op in café Moeke Vaatstra in Zuidwolde
Bezetting
Gerrit Veldman: gitaar
Bennie Veldman: hammond en bluesharp
Marco Overkamp: drums
Donald van der Goes: bas
Over de band
The Veldman Brother zijn, sinds hun eerste optreden op 30 maart 2004, nu inmiddels bijna 5 jaar bezig met het spelen van heerlijke bluesmuziek.
Tekenend voor The Veldman Brothers is dat ze in die vijf jaren niet stil hebben gezeten en dat ze na meer dan 200 optredens, samen met drummer Marco Overkamp en de bassist Donald van der Goes, zijn uitgegroeid tot een vertrouwd gezicht in de Nederlandse Bluesscene. Op bijna alle grote festivals en gerenommeerde podia hebben The Veldman Brothers zich in de kijker gespeeld met spraakmakende optredens die steeds opnieuw gekenmerkt worden door plezier, synergie, muzikaliteit en tomeloze energie, gespeeld vanuit de onderbuik. Hun stijl is niet in èèn hokje te plaatsen maar wordt omschreven als 'Alles wat puur is en wat recht uit het hart komt'.
Ze spelen afwisselend pure blues, swingblues, deltablues en blues met een randje rock, soul of funk. Afgezien van het feit dat The Veldman Brothers zijn uitgegroeid tot een van de beste Nederlandse Bluesbands hebben ze intussen ook met hun debuut CD 'Home' van zich doen spreken. 'Home' werd door onafhankelijke kenners op radio en internet aangewezen als het beste bluesalbum van 2007.
Shiner Twins spelen in café Moeke Vaatstra in Zuidwolde.
Bezetting
Richard van Bergen: vocals, lead guitar & slide guitar
Jack Hustinx: vocals, acoustic & electric guitar
Dick Wagensveld: bass & tuba
Nicky Hustinx: drums
Over de band
De Shiner Twins CD "All In Store" luistert als een muzikale reis van Memphis via New Orleans naar Austin-Texas, met een kort uitstapje naar de Texaans-Mexicaanse grens. En dat is niet verwonderlijk, want de zuidelijke staten van de USA, dat is precies waar de muzikale wortels van de vier "twins" liggen.
De muzikale historie van de vier Shiner Twins beslaat een dwarsdoorsnede van bands die in roots-minnend Nederland hun sporen ruimschoots verdiend hebben: de band van JW Roy, Sunset Travelers, Crown Jewels, Millstreet Bluesband, Soul Survivors en Arti Rhythm. Nicky Hustinx is bovendien al enkele jaren de vaste drummer op de Europese tournees van Patricia Vonne uit Austin.
Gitarist Richard van Bergen is door kenners al meerdere malen uitgeroepen tot een van de beste roots-gitaristen van het land, en de Nederlandse editie van het magazine "Guitarist" wijdde enige tijd terug nog een fraai artikel aan zijn onmiskenbare slidegitaar-spel en z'n andere gitaristische kunsten. Over drummer Nicky Hustinx verscheen een mooi verhaal in de "Slagwerkkrant".
Toen er in de zomer van 2003 een einde kwam aan de samenwerking met Malford Milligan, besloten de bandleden verder te gaan als Shiner Twins, met hun eigen repertoire. Vanaf dat moment zijn zowel Richard en Jack veel nieuwe nummers gaan schrijven voor de band, en een 13-tal daarvan zijn verzameld op de CD "All In Store". De band heeft bij de opnames assistentie gekregen van een aantal gerespecteerde collegae zoals Roel Spanjers (toetsen), Patricia Vonne (een texmex-duet met Jack), Gait Klein Kromhof (harmonica) en JW Roy (leadvocals op "Drown In Your Arms"). Deze laatste was dermate enthousiast over het album dat-ie ervan overtuigd was dat dit "dé roots-CD van het najaar" zou gaan worden.
Homesick & The Louisiana Men spelen in het kleine huiskamercafé 't Jopje in Thesinge.
Bezetting
Hans 'Homesick' de Vries: zang en gitaar
Alex Siegers: percussie en zang
Toon Ekkers: gitaar en zang
Over de band
Opzwepende zydeco, zompige rhythm 'n' blues, smachtende soul en een keur aan prachtige liedjes passeren de revue. Scherpe driestemmige samenzang en opzwepende percussie geven de muziek kleur! Homesick & The Louisiana Men maken enerverende rootsmuziek uit de swamps van Louisiana en de Mississippi Delta. Hun optreden is een avontuurlijke 'Trip to New Orleans', met een mix van verschillende muziekstijlen uit deze smeltkroes-stad in het zuiden van Louisiana.
Louisiana Men is een vriendenband rond zanger-gitarist Hans 'Homesick' de Vries en daarmee eigenlijk een vervolg op de roemruchte Utrechtse cajun- en zydecoband 'Louisiana Radio'. Met zijn 'radios' maakte De Vries vijf albums en toerde hij door heel Europa. De band toerde met stijlgenoten als Dr.John, Los Lobos en Willy Deville. Als solo-artiest deed 'Homesick' een uitgebreide toer met Oletta Adams.
Muziekblad Oor over de band: "Louisiana muziek is van een bedrieglijke eenvoud. Velen denken het te kunnen spelen, maar weinigen weten de broeierige essentie zo moeiteloos te raken als Homesick en zijn mannen."
Bandleider Hans de Vries is hartstochtelijk fan van artiesten als Jimmy Reed, Ray Charles & Taj Mahal. Een aantal van hun lekker in het gehoor liggende rhythm & blues songs staan ook steevast op zijn repertoire. De soulfull voice van Alex Siegers, maakt de samenzang tot een van de sterke troeven van dit gezelschap. Hij zong en speelde percussie in de band Nancy Works On Payday. In 1993 maakten zij een CD geproduceerd door Allen Toussaint in New Orleans. Met zijn nieuwe band LXpress maakte Alex dit jaar een prachtige nieuwe plaat: "abducted". Zijn percussie en het Louisiana rubboard (wasbord) zijn een perfecte stand-in voor de drums. En zoals hij Otis Redding en Sam Cooke zingt.
Gitarist/Zanger Toon Ekkers is de man met de meeste jaren speel-ervaring in alles wat er denkbaar is tussen country en rhythm'n'blues. Zijn vlijmscherpe Texas Telecaster heeft dan ook menig podium geteisterd.
Big Belly?s Blues Band speelt in het buurt- en speeltuingebouw in Ruischerbrug.
Bezetting
Harry Beishuizen: zang en sologitaar
Herman Manders: slaggitaar
Nick Abeln: piano/keyboard
Bram van der Lelij: bas
Ben de Jonge: drums
Over de band
De Big Belly's Blues Band vindt zijn roots in de jaren 60 en 70 en bestaat uit een aantal enthousiaste laatbluesers, die met een gemiddelde leeftijd van 55+ en veel muzikale ervaring garant staan voor een swingend optreden. De bronnen waar de bandleden hun inspiratie uit putten zijn o.a. Steve Ray Vaughan, John Mayal, Roy Buchanan, Eric Clapton, Peter Green, Walter Trout, Gary Moore, Buddy Guy en natuurlijk de grootmeester zelf, BB King. Deze invloeden in het repertoire van de Big Belly's zijn terug te vinden in hun slowblues, ballads en opzwepende up-tempo blues/rocknummers met hier en daar een uitstapje naar de Jazz en Soul.
De Band is in 1998 opgericht door Herman Manders (rhythm guitar and vocals) samen met Harry Beishuizen (leadguitar and singer) en Nick Abeln (piano and keyboard) en is na enige wisselingen versterkt met Bram van der Lelij (bassguitar and stringbass) en Ben de Jonge(drums and percusion). Het werkterrein en de bekendheid van de band bevindt zich voornamelijk in de cafés, zalen, theaters en festivals van de drie noordelijk provincies en div. optredens in Duitsland, waarbij bijna ieder jaar een tour op Ameland wordt georganiseerd tijdens het Roggefeest op de eerste vrijdag van augustus. In 2001 is de eerste CD "Take One" uitgebracht en in 2007 zijn de opnamen gemaakt voor de CD "Take Two".